روانشناسی فراموشی

پکیج: TED Education / سرفصل: برترین ها / درس 24

TED Education

13 سرفصل | 232 درس

روانشناسی فراموشی

توضیح مختصر

Narcissism isn't just a personality type that shows up in advice columns; it's actually a set of traits classified and studied by psychologists. But what causes it? And can narcissists improve on their negative traits?

  • زمان مطالعه 5 دقیقه
  • سطح خیلی سخت

دانلود اپلیکیشن «زوم»

این درس را می‌توانید به بهترین شکل و با امکانات عالی در اپلیکیشن «زوم» بخوانید

دانلود اپلیکیشن «زوم»

فایل ویدیویی

ترجمه‌ی درس

Translator: Maral Sheikhzadeh Reviewer: soheila Jafari بسیار پیش‌تر از اولین عکس سلفی، یونانیان باستان و رومی‌ها یک افسانه داشتند درباره کسی که کمی بیش از اندازه به تصویرش اهمیت می‌دهد. به یک روایت نارسیس پسری زیبارو بود که در دنیا به دنبال کسی برای عشق ورزیدن می‌گشت. بعد از اینکه دختری زیبارو را به نام اکو رد کرد، او در یک لحظه چشمش به تصویر خودش در رودخانه‌ای افتاد، و عاشق آن شد. ناتوان از جدا شدن از آن تصویر، نارسیس در رودخانه غرق شد. یک گل در نقطه مرگ او روییده بود، و ما آن گل را نارسیس (نرگس) می نامیم. این افسانه مبنای نارسیسیم(خودشیفتگی) را در بر دارد، که عبارتست از توجه زیاد به خود که گاه بیش از حد و گاه عامدانه و خود خواسته هست. اما این تنها یک نوع شخصیتی نیست که در ستون‌های پندآموز روزنامه‌ها دیده شود. این در واقع مجموعه‌ای از خصوصیاتی است که توسط روانشناسان طبقه‌بندی و مطالعه شده است. تعریف روانشناختی خودشیفتگی تصویری تحریف شده و اغراق آمیز از خود است. افراد خودشیفته خود را به درجات مختلفی خوش قیافه تر باهوش تر و مهم تر از دیگران می‌بینند، و معتقدند که باید مورد توجه ویژه‌ای قرار بگیرند. روانشناسان دو شکل از خودشیفتگی را به عنوان ویژگی‌های شخصیتی می‌شناسند: خودشیفتگی بزرگ بینانه و آسیب پذیر. البته اختلال شخصیت خودشیفته هم ‌ وجود دارد که شکل شدیدتری از خودشیفتگی است و بعدا به آن می پردازیم. خودشیفتگی بزرگ بینانه شکل آشناتر خودشیفتگی است، که همراه با برونگرایی، قدرت طلبی، و توجه طلبی است. افراد خودشیفته خود بزرگ بین به دنبال توجه و قدرت هستند، گاهی به عنوان سیاست مداران، هنرمندان مشهور، یا رهبران فرهنگی. البته، منظور ما اینطور نیست که هر کسی که این مشاغل را دارد خودشیفته است. بسیاری این شغل‌ها را به دلایل مثبتی انتخاب می‌کنند، دلایلی مثل محقق ساختن قابلیت هایشان یا کمک در جهت بهبود زندگی انسان ها. اما افراد خودشیفته به دنبال قدرتند برای مقام و توجهی که به همراه آن می‌آید. در مقابل، خودشیفته‌های آسیب پذیر می توانند کم حرف و خوددار باشند. آنها قویا حس می‌کنند محق هستند، اما به راحتی احساس تهدید شدن یا تحقیر شدن می کنند. در هر دو حالت، وجه تاریک خودشیفتگی در دراز مدت نمود پیدا می‌کند. خودشیفته‌ها معمولا خودخواهانه عمل می‌کنند، بنابراین رهبران خودشیفته ممکن است تصمیماتی پرریسک یا غیراخلاقی بگیرند، و همسران خودشیفته ممکن است نسبت به همسرشان صادق و وفادار نباشند. زمانی که تصویر زیبای آنها از خودشان زیر سوال می رود، آنها می توانند تهاجمی و توهین آمیز رفتار کنند. این مانند یک بیماری است که مبتلایان به آن خود احساس خوبی دارند، اما اطرافیان‌شان رنج می‌کشند. در حالت شدید آن، این رفتار یک اختلال شخصیت محسوب می شود، به نام اختلال شخصیت خودشیفتگی. این اختلال یک تا دو درصد از جمعیت را دربر میگیرد، که عموما هم مرد هستند. همچنین این اختلال در بزرگسالان است. افراد جوان، خصوصا کودکان، می توانند خیلی خودمحور باشند، اما این ممکن است بخش طبیعی از رشد شان باشد. در ویرایش پنجم از دفترچه راهنمای آماری و تشخیصی انجمن روانپزشکی امریکا چندین ویژگی مربوط به اختلال شخصیت خودشیفته توصیف شده است. آنها عبارتند از داشتن تصویری بزرگنمایی شده از خود، مشکلات با احساس همدلی احساس محق بودن نیاز به مورد تحسین و توجه قرار گرفتن. آنچه که این ویژگیها را تبدیل به اختلال شخصیت می کند اینست که این ویژگی ها زندگی فرد را تحت تاثیر قرار داده و مشکلات بزرگی ایجاد میکنند. تصور کنید به جای مراقبت از همسر و فرزندان تان شما از آنها به عنوان منبعی برای توجه و تحسین گرفتن استفاده می کردید. یا تصور کنید که به جای خواستن بازخوردهای سازنده درباره عملکردتان، شما به همه کسانی که می خواستند کمکتان کنند می گفتید که اشتباه می کنند. حالا چه چیز موجب خودشیفتگی می شود؟ مطالعه برروی دوقلوها حاکی از وجود عوامل ژنتیکی قوی‌ در این زمینه است، اگرچه که ما هنوز ژنهای مربوط به آن را نمی شناسیم. اما محیط هم در این زمینه موثر است. والدینی که به فرزندانشان بیش از اندازه توجه می کنند می توانند خودشیفتگی بزرگ بینانه را تقویت کنند. و والدین کنترل‌گر و خونسرد می توانند موجب خودشیفتگی آسیب پذیر شوند. به نظر می رسد که خودشیفتگی در جوامعی که به فردیت و ارتقای فردی ارزش می دهند بیشتر است. برای مثال، در ایالات متحده از دهه ۱۹۷۰، خودشیفتگی به عنوان یک ویژگی شخصیتی رو به افزایش است، زمانی که تمرکز جمعی حاکم در دهه ۶۰ راه را برای جنبش عزت نفس باز کرد و در دیدگاه ماتریالیسم غالب شد. اخیرا، رسانه های اجتماعی امکان خود-تبلیغی را چند برابر کرده است، البته، لازم به ذکر است که هیچ مدرک مشخصی مبنی بر رابطه روشنی میان خودشیفتگی و رسانه های اجتماعی وجود ندارد. بلکه، این رسانه ها به خودشیفته‌ها ابزاری برای رسیدن به موقعیت و توجه اجتماعی میدهد. حال‌ آیا خودشیفته ها می توانند آن ویژگیهای منفی شان را بهبود دهند؟ بله! هرچه که موجب ایجاد تصویری صادقانه تر از رفتار آنها برایشان شود و توجه به دیگران را در آنها بیشتر کند، مثل رواندرمانی و تمرین همدلی نسبت به دیگران، می تواند مفید باشد. مسئله این است که این می تواند برای افرادی که اختلال شخصیت خودشیفته دارند پرچالش باشد که بر روی بهتر کردن خودشان کار کنند. برای یک خودشیفته، مشاهده خود از زاویه ای که زیبا نیستند دشوار خواهد بود.

متن انگلیسی درس

Way before the first selfie, the ancient Greeks and Romans had a myth about someone a little too obsessed with his own image. In one telling, Narcissus was a handsome guy wandering the world in search of someone to love. After rejecting a nymph named Echo, he caught a glimpse of his own reflection in a river, and fell in love with it. Unable to tear himself away, Narcissus drowned. A flower marked the spot of where he died, and we call that flower the Narcissus. The myth captures the basic idea of narcissism, elevated and sometimes detrimental self-involvement. But it’s not just a personality type that shows up in advice columns. It’s actually a set of traits classified and studied by psychologists. The psychological definition of narcissism is an inflated, grandiose self-image. To varying degrees, narcissists think they’re better looking, smarter, and more important than other people, and that they deserve special treatment. Psychologists recognize two forms of narcissism as a personality trait: grandiose and vulnerable narcissism. There’s also narcissistic personality disorder, a more extreme form, which we’ll return to shortly. Grandiose narcissism is the most familiar kind, characterized by extroversion, dominance, and attention seeking. Grandiose narcissists pursue attention and power, sometimes as politicians, celebrities, or cultural leaders. Of course, not everyone who pursues these positions of power is narcissistic. Many do it for very positive reasons, like reaching their full potential, or helping make people’s lives better. But narcissistic individuals seek power for the status and attention that goes with it. Meanwhile, vulnerable narcissists can be quiet and reserved. They have a strong sense of entitlement, but are easily threatened or slighted. In either case, the dark side of narcissism shows up over the long term. Narcissists tend to act selfishly, so narcissistic leaders may make risky or unethical decisions, and narcissistic partners may be dishonest or unfaithful. When their rosy view of themselves is challenged, they can become resentful and aggressive. It’s like a disease where the sufferers feel pretty good, but the people around them suffer. Taken to the extreme, this behavior is classified as a psychological disorder called narcissistic personality disorder. It affects one to two percent of the population, more commonly men. It is also a diagnosis reserved for adults. Young people, especially children, can be very self-centered, but this might just be a normal part of development. The fifth edition of the American Psychiatric Association’s Diagnostic and Statistical Manual describes several traits associated with narcissistic personality disorder. They include a grandiose view of oneself, problems with empathy, a sense of entitlement, and a need for admiration or attention. What makes these trait a true personality disorder is that they take over people’s lives and cause significant problems. Imagine that instead of caring for your spouse or children, you used them as a source of attention or admiration. Or imagine that instead of seeking constructive feedback about your performance, you instead told everyone who tried to help you that they were wrong. So what causes narcissism? Twin studies show a strong genetic component, although we don’t know which genes are involved. But environment matters, too. Parents who put their child on a pedestal can foster grandiose narcissism. And cold, controlling parents can contribute to vulnerable narcissism. Narcissism also seems to be higher in cultures that value individuality and self-promotion. In the United States, for example, narcissism as a personality trait has been rising since the 1970s, when the communal focus of the 60s gave way to the self-esteem movement and a rise in materialism. More recently, social media has multiplied the possibilities for self-promotion, though it’s worth noting that there’s no clear evidence that social media causes narcissism. Rather, it provides narcissists a means to seek social status and attention. So can narcissists improve on those negative traits? Yes! Anything that promotes honest reflection on their own behavior and caring for others, like psychotherapy or practicing compassion towards others, can be helpful. The difficulty is it can be challenging for people with narcissistic personality disorder to keep working at self-betterment. For a narcissist, self-reflection is hard from an unflattering angle.

مشارکت کنندگان در این صفحه

تا کنون فردی در بازسازی این صفحه مشارکت نداشته است.

🖊 شما نیز می‌توانید برای مشارکت در ترجمه‌ی این صفحه یا اصلاح متن انگلیسی، به این لینک مراجعه بفرمایید.