زمان افعال و هماهنگی فاعل و فعل

دوره: تافل iBT / فصل: TOEFL Writing - Grammar and Usage / درس 2

تافل iBT

9 فصل | 96 درس

زمان افعال و هماهنگی فاعل و فعل

توضیح مختصر

در اولین درسمان درباره این موضوع دشوار، راجع به زمان افعال و هماهنگی فاعل و فعل بیاموزید. برای کمک به درک این مفهوم مثالهایی خواهیم زد.

  • زمان مطالعه 6 دقیقه
  • سطح خیلی سخت

دانلود اپلیکیشن «زوم»

این درس را می‌توانید به بهترین شکل و با امکانات عالی در اپلیکیشن «زوم» بخوانید

دانلود اپلیکیشن «زوم»

فایل ویدیویی

ترجمه‌ی درس

هماهنگی فعل و فاعل

هنگام نوشتن لازم است اطمینان یابید فاعلها و افعال با هم هماهنگی داشته باشند. این یعنی فاعلهای جمع باید دارای افعال جمع باشند و فعلهای مفرد باید برای اشیای مفرد به کار روند. اگر این کار را نکنید جمله نه تنها از لحاظ دستوری غلط، بلکه گیج‌کننده می شود.

فاعلهای مفرد و جمع

زمان حال

بیایید به هماهنگی فعل و فاعل در زمان حال نگاهی داشته باشیم.

The valet crash the car. The owners is upset.

هر دوی این جملات احتمالاً برایتان مضحک هستند اما بگذارید دلیل آن را بررسی کنیم: در جمله ی اول فاعلی مفرد داریم و آن the valet است- در جمله ی دوم فاعلی جمع داریم و آن The owners است. یادآوری سریع: برای یافتن فاعل ابتدا فعل را پیدا کنید و سپس چیزی را که فعل به آن مربوط می شود- معمولا اسمی که از فعل باقی می ماند اما نه همیشه. در زمان حال ساده، برای مفرد نمودن فعل معمولا یک s یا es به آن اضافه می‌کنیم و برای مفرد کردن یک اسم s را از انتهای آن برمی‌داریم.

پس برای هماهنگی فعل و فاعل در جمله‌ی اول یا باید فاعل را جمع کنیم (زیرا فعل جمع است) و اینگونه بنویسیم:

The valets crash the car.

یا در حالت منطقی تر، فعل را با افزودن es مفرد کرده و بنویسیم:

The valet crashes the car.

همچنین در جمله‌ی دوم باید شکل فعل to be را به حالت جمع آن تغییر داد یا فاعل جمله را به حالت مفرد نوشت و یکی از این دو را به دست آورد:

The owner is upset. یا The owners are upset.

برای اینکه یادتان بماند علامتهای جمع را کجا اضافه کنید، هماهنگی فعل و فاعل در زمان حال را چیزی شبیه الاکلنگ در نظر بگیرید: وقتی فاعل جمع است، شکل جمع به خود می‌گیرد (معمولا s می گیرد) و وقتی فاعل مفرد است، علامت جمع این بار از فاعل جدا شده و فعل s یا es می گیرد.

زمان گذشته

با این حال در زمان گذشته هماهنگی فعل و فاعل پیچیدگی کمتری دارد. چرا؟ چون در زمان گذشته صرف نظر از جمع یا مفرد بودن فاعل، شکل فعل یکسان باقی می ماند.

پس دو جمله ی

The robot menaced me from across the bar. و The robots menaced me from across the bar.

با وجود داشتن فاعلهایی متفاوت (در اولی فاعل مفرد robot و در دومی جمع robots ) فعلی یکسان دارند.

البته استثناهایی هم وجود دارد! (این زبان انگلیسی است؛ همیشه استثناهایی دارد). وقتی افعال کمکی خاصی به عنوان فعل اصلی به کار می روند، باید دوباره هماهنگی فعل و فاعل را کنترل کنید. رایجترین افعال کمکی عبارتند از has/have و was/were. به این مثال توجه کنید:

The robot has destroyed the village.

هم has و هم village مفرد هستند و has اینجا فعل اصلی است. اگر فاعل اصلی جمع باشد، باید از فعل جمع have استفاده کرد. مانند این جمله:

The robots have destroyed the village.

یا جمله ی:

The photo was plastered all over campus.

در مقایسه با جمله‌ی:

The photos were plastered all over campus.

فاعل photo با فعل was و فاعل photos با فعل were.

حروف ربط

وقتی دو فاعل مفرد با حروف ربطی مانند and به هم پیوسته و فاعلی مرکب می سازند، فاعل جمع شده و مانند مثالهای قبلی باید از جمع بودن فعل جمله اطمینان یابید. چند مثال می زنیم.

The alligator and the crocodile are basically living dinosaurs.

در اینجا دو کلمه the aligator و the crocodile فاعل مرکب هستند که با حرف ربط andبه هم پیوسته اند، بنابراین فعل اصلی جمع است- در این حالت به جای is از are استفاده می شود. مثال دیگری می زنیم.

Laughing nervously, the tourist and his guide wade into the reptile-infested swamp.

در اینجا the tourist و his guide فاعل مرکب و فعل اصلی wade است (که جمع است؛ یادتان باشد با افزوده شدن s مفرد می شود).

کلمات ربطیِ دیگری از جمله or یا nor نیز بین دو فاعل به کار می‌روند اما به جای پیوستن آنها، موجب ایجاد اختلاف می شوند. به عبارت دیگر آن کلمات دو فاعل را از هم جدا و مفرد نگه می دارند. در این حالت فاعلی که به فعل نزدیکتر است تعیین کننده جمع یا مفرد بودن فعل خواهد بود. پس در جمله‌ی:

Neither the band nor the singers are going on tonight.

از آنجا که اسم جمع singers به فعل نزدیکتر است، از شکل جمع فعل یعنی are استفاده می کنیم. اگر جای دو فاعل را با هم عوض کنیم، باید از فعل مفرد استفاده کنیم. به این شکل:

Either the singers or the band is going on tonight.

فاعل مفرد band با فعل مفرد is هماهنگ است.

عبارات قیدی

گاهی اوقات فاعل جمله بی فاصله در سمت چپ فعل قرار ندارد و این ممکن است در هماهنگی فعل و فاعل موجب سردرگمی شود. برای مثال فرض کنید یک عبارت قیدی (عبارتی که با استفاده از یک قید به یک اسم مرتبط شده است) داریم که چیزی را درباره فاعل شرح می دهد. در این حالت باید قبل از تصمیم‌گیری درباره مفرد یا جمع بودن فعل، ابتدا در تشخیص فاعل جمله دقت داشته باشید.

برای مثال به این جمله نگاه کنید:

A team of horses races through the main street daily.

از آنجا که کلمه ی horse بلافاصله در کنار فعل races قرار دارد، ممکن است فکر کنید فاعل جمع است (یعنی horses). با این حال، horses در حقیقت بخشی از عبارت قیدی است که team را توصیف می کند (چه نوع تیمی است؟ تیمی از اسبها). بنابراین فاعل اصلی team است که مفرد بوده و فعل نیز برای هماهنگی با آن باید مفرد باشد- یعنی:

The team races…

یک مثال دیگر می زنیم:

The streets at night are full of dangerous characters.

کلمه night بلافاصله در سمت چپ فعل قرار دارد، اما عبارت قیدی در اینجا streets را توصیف می کند (چه نوع خیابانی؟ خیابانهای شبانه.) پس فاعل اصلی streets است که نیاز به شکل جمع فعلto be دارد که are است.

خلاصه درس:

بگذارید مرور کنیم. یادتان باشد:

  • فاعل و فعل همیشه باید با هم هماهنگ باشند. فاعلهای جمع باید فعل جمع و فاعلهای مفرد فعل مفرد بگیرند.

  • فاعلهای جمع معمولا s یا es دارند که به انتهای کلمه اضافه می شود در حالیکه اگر فعلی s داشته باشد در حالت جمع آن را از دست می دهد. به همین ترتیب فاعلهای مفرد s ندارند اما فعلهای مفرد s دارند. الاکلنگ یادتان باشد.

  • در زمان گذشته، شکل فعل معمولا بدون توجه به جمع یا مفرد بودن فاعلها یکسان باقی می ماند.

  • با اینحال شکل افعال کمکی در زمان گذشته باید تغییر کند. رایجترین افعال کمکی عبارتند از has/have و was/were.

  • حرف ربط andفاعل مرکب می سازد و این فاعلها را باید جمع دانست. با اینحال وقتی کلمات ربط or و nor داریم، جمع یا مفرد بودن فاعلی که به فعل نزدیکتر است مفرد یا جمع بودن فعل را تعیین می کند.

  • هنگام روبرو شدن با عبارات قیدی یادتان باشد برگشته و فاعل اصلی را پیدا کنید. فاعل اصلی تعیین می کند که فعل مفرد باشد یا جمع.

متن انگلیسی درس

Subject-Verb Agreement

When writing, it’s important to make sure that your subjects and verbs ‘agree’ with each other. That means that plural subjects should be matched to plural verbs and singular verbs should be matched to singular subjects. If you don’t do this, the sentence is not only grammatically incorrect but confusing to boot.

Singular and Plural Subjects

Present Tense

Let’s look at subject-verb agreement in the present tense.

The valet crash the car. The owners is upset.

Both of those sentences probably look and sound funny to you, but let’s examine why. In the first sentence, we have a singular subject - that’s ‘the valet’ - and in the second sentence, we have a plural subject - that’s ‘owners.’ Quick refresher: to find the subject, first find the verb, and then find the thing the verb is connected to - usually the noun to left of the verb but not always. In the present tense, to make a verb singular, you usually add an ‘-s’ or ‘-es’, while to make a noun singular you remove the ‘-s’.

So, to make the subjects and verbs agree in the first sentence, we would either have to change the subject to make it plural (since the verb is plural) like so - The valets crash the car. or, more sensibly, change the verb to make it singular by adding ‘-es’, making it - The valet crashes the car. Likewise, in the second sentence, you must change the form of the verb ‘to be’ to its plural form or change the subject to its singular form, making it either - The owner is upset. or The owners are upset.

To remember where to put your plurals, think of subject-verb agreement in the present tense as a little bit like a see-saw: When the subject is plural, it gets the plural form (usually an an ‘-s’), and when the subject is singular, the plural drops off the verb and gets the ‘-s’ or ‘-es’ this time.

Past Tense

In the past tense, however, subject-verb agreement is a little less complicated. Why? Because in the past tense, regardless of whether your subject is singular or plural, the verb form stays the same.

So, The robot menaced me from across the bar. and The robots menaced me from across the bar. keep the same verb form, though the first sentence has a singular subject (‘robot’) and the second sentence has a plural subject (‘robots’).

Of course, there are some exceptions! (This is English; there are always exceptions.) When certain helping verbs are used as the main verb, then you have to pay attention to your subject-verb agreement again. The most common are ‘has’/’have’ and ‘was’/’were.’ Take this example:

The robot has destroyed the village. Both ‘has’ and ‘robot’ are singular, and ‘has’ is the main verb here. If the main subject is plural, then you must also pluralize ‘have’, as in, The robots have destroyed the village.

Or, The photo was plastered all over campus. compared to The photos were plastered all over campus. ‘Photo’ - ‘was.’ ‘Photos’ - ‘were.’

Conjunctions

When two singular subjects form a compound subject joined by the conjunction ‘and,’ that makes the subject plural, and so, like our earlier examples, you’ll need to make sure your verb is plural to match. Here are a couple of a examples.

The alligator and the crocodile are basically living dinosaurs. Here, ‘the alligator and the crocodile’ is the compound subject joined by ‘and,’ and therefore the main verb is plural - in this case ‘are’ instead of ‘is.’ Let’s look at another.

Laughing nervously, the tourist and his guide wade into the reptile-infested swamp. Here the compound subject is ‘the tourist and his guide,’ and the main verb is ‘wade’ (that’s the plural; remember the singular would be wades, adding the ‘-s’).

As for other conjunctions, ‘or’ and ‘nor’ are also used between two subjects, but instead of bringing them together, they provide contrast - in other words, they keep them separate, singular subjects. In these cases, the subject closest to the verb determines whether it’s plural or singular. So, Neither the band nor the singers are going on tonight. In this case, because the plural noun ‘singers’ is closest to the verb, we use the plural form of the verb - that’s ‘are.’ Switch it around and we need to use the singular. Either the singers or the band is going on tonight. Singular ‘band’ is matched to singular verb ‘is.’

Prepositional Phrases

Sometimes your subject isn’t directly to the left of the verb, and this can lead to confusion in subject-verb agreement. For instance, say you have a prepositional phrase - that’s a phrase connected to a noun by a preposition - that describes something about your subject. In these cases, you have to be careful to identify what the sentence subject is before deciding whether your verb should be singular or plural.

For instance: A team of horses races through the main street daily. Because ‘horses’ is next to the verb ‘races,’ you might be tempted to think the subject is plural - that is, ‘horses.’ However, ‘horses’ is actually part of the prepositional phrase that describes ‘team’ (what kind of team is it? It’s a team of horses). Therefore, ‘team’ is the main subject, and it’s singular, so the verb must be singular to match - hence, ‘the team races.’

Here’s another example: The streets at night are full of dangerous characters. ‘Night’ is to the left of the verb, but the prepositional phrase here describes the streets (what kind of streets? The streets at night), and so the main subject is ‘streets,’ which calls for the plural form of the verb ‘to be,’ which is ‘are.’

Lesson Summary

Let’s review. Remember that:

Your subjects and verbs always have to agree with each other. Plural subjects should be matched to plural verbs and vice-versa.

Plural subjects usually have an ‘-s’ or ‘-es’ added on to the end of the word, while plural verbs drop the ‘-s’ if they have one. Likewise, singular subjects don’t have an ‘-s,’ while singular verbs do. Remember the see-saw.

In the past tense, your verb tense usually gets to stay the same regardless of the plurality of the subjects.

Helping verbs do have to shift tense in the past tense, however. Most commonly these are ‘has’/’have’ and ‘was’/’were.’

The conjunction ‘and’ helps form compound subjects that should be treated as plural. With the conjunctions ‘or’ and ‘nor,’ however, the tense of the subject closest to the verb tells the verb whether it should be singular or plural.

When faced with a prepositional phrase, remember to go back and find the main subject. That will tell you whether the verb should be singular or plural.

مشارکت کنندگان در این صفحه

تا کنون فردی در بازسازی این صفحه مشارکت نداشته است.

🖊 شما نیز می‌توانید برای مشارکت در ترجمه‌ی این صفحه یا اصلاح متن انگلیسی، به این لینک مراجعه بفرمایید.